نويسنده

نویسنده : س.سعید - ساعت ۳:٠٦ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/٧/۱۳

اصولا ظهر، خصوصا ظهر تابستان و حکماً در قم؛ فکر آدم به طرز عجیبی به کار می افتد. خاصیت موقعیت مذکور چیزی است در حد زندان اوین؛ بلکه بیشتر. البته ممکن است مثل زندان اوین افراد واکنشهای مختلفی از خودشان بروز بدهند ولی نمی توان تاثیر آن را نادیده گرفت.

در آن موقعیت زمانی و مکانی خاص، رادیو مغازه کوچک ما در کنار حرم حضرت معصومه برنامه هایی پخش می کرد که لابد صهیونیستها دست اندر کارش بوده اند. آن برنامه ها ضمن سرگرم کردن، تا حد زیادی من را به افکار عجیب و غریبی می برد که چرت مرغوب ظهر کساد را از چشمانم می زدود. از جمله یکی از آن برنامه ها تاریخچه مسیونری در ایران بود.

آنچه در آن روزگار از ذهن من می گذشت این بود که چرا برخورد با پدیده مسیونری در ایران حالت جزمی داشته است. همواره حذف صورت مساله بهترین راه حل شناخته می شد و علما و دانشمندان بزرگ آن زمان هم کلا حال و حوصله پاسخ گویی به شبهات را نداشته اند. نکته دیگر این بود که نقطه اوج حرکتهای مسیونری در ایران همزمان با حکومت صفوی بود که پر بود از علما و فیلسوفان طراز اول تاریخ ما. مسائل مطرح شده توسط مسیونرها معمولا به عنوان شبهه شناخته می شد. شبهه یا همان سفسطه امری بود برای به اشتباه انداختن و پیش بردن مخاطب به سمت آنچه گوینده می خواهد. در حقیقت شبهه افکن دغدغه کمال مخاطب را ندارد و کار او رسیدن به مقصود شخصی است (پیشتر در کودتای سوفسطایی به این امر پرداخته ام.). خوب برخوردها به این صورت انجام می شد که این حرف شما شبهه است پس (بلانسبت) گور بابایتان بروید کنار باد بیاید. در همان قم مقدسه هم گاهی که سوالی پیش می آمد نگاهی عاقل اندر سفیه به ما می شد که اینها شبهه است و ما هم لابد خفه خون می گرفتیم.

بعدها با گوشه دیگری از تاریخ معاصر آشنا شدم که باز هم باعث شد بیشتر درگیر این شبهه صهیونیستی بشوم که پس علمای اعلام دارند چه کار می کنند پس. دانشجویان ایرانی که رفتند خارج درس بخوانند رفتند علم الابدان بخوانند. البته یکی از دوستان تصحیح فرمودند که تازه آن هم بر اثر مبارزات جماعت درس خوانده به علم الابدان رسید. وگرنه قرار بود چاه کنی و جاده کشی و توپ ریزی یاد بگیرند و برگردند. آن جماعت سر به هوا رفتند و دیدند یک چیزهایی وجود دارد به نام فلسفه، هنر، سیاست و از این دست. گفتند به اینها و جواب شنیدند که غلط کرده اید. اینها علم الدیان است و خودمان داریم و ایناهاش. آنها آب قاطی قضیه کرده اند و علم الادیان باید ریشه الهی داشته باشد و شبهه و اینها. پس آنها هم لابد مثل ما خفه خون گرفتند و علم الابدان خواندند و برگشتند.

اما در همیشه به یک پاشنه نمی چرخد و همه خفه خون نمی گیرند و بعضی یاد می گیرند که شبهه هم قابل توجه است و اینجا ناگهان بیداری حاصل شد که ای دل غافل چه نشسته اید که آنها دارند به ما شبیخون فرهنگی می زنند و آی هوار و غیره. مدتی باز هم دوباره آواز ما خودمان داریم اینهاش بلند شد و باز خلایق بنشستند. که اینبار یک کودک از همه جا بی خبر دادش در آمد که پادشاه لخت است و ما هر چه نگاه می کنیم نمی بینیم.

اینبار اما، گیر داده اند به بیخ ماجرا. که مال آنها ریشه اش اومانیستی است و مال ما الهی است. هیچ کس هم نمی پرسد که چرا 1000 سال طول کشید تا یک صدرالمتالهین بیاید و مگر نه اینکه پیش از آن ما داشتیم همان رشته آنها را دنبال می کردیم؟ کسی نپرسید توی این همه سال غیر از داماد آن بنده خدا کدامتان جدی جدی مساله را از بیخ نگاه کرده اید؟ اصلا مگر قضیه به همین راحتی است؟

راستی اینبار همان کلاه همیشگی به سر ما خواهد رفت؟ باز هم به تشری که بچه جان این شبهه است خفه خون خواهیم گرفت؟ قضیه پروتریکا نویسی در انقلاب و اسلامی شدن دانشگاهها که برعکس شد خدا آخر عاقبت ما و این یکی را ختم به خیر نماید.